Verdieper - Schitterend!

Schitterend!

Schitterend? Yes, sir!

Een paar weken terug keek ik op Netflix de documentaire ‘A Life on Our Planet’ van sir David Attenborough. Misschien ken je hem wel van natuurprogramma’s zoals Blue Planet. In deze docu neemt sir David Attenborough, een man van 94 die al meer dan 60 jaar door natuurgebieden in de hele wereld trekt en nu zijn eigen verhaal vertelt: hij vertelt over een wereld die hij heeft zien veranderen, misschien wel onomkeerbaar.

Het is een documentaire die zowel hoopvol als waarschuwend is. Er is nog een kans om het tij te keren voor de natuur en het klimaat helemaal naar de knoppen is. Of hij helemaal gelijk heeft en of zijn ‘oplossingen’ ook zullen helpen, is de vraag. Die vraag gaan we vandaag niet kunnen beantwoorden, maar dat hoeft ook niet.

Ik noem dit voorbeeld omdat sir David Attenborough de rol van klimaatprofeet op zich neemt. En zo zijn er meer ‘soorten’ profeten: mensen die uitspraken doen over hoe de toekomst zal verlopen. De profeten van de journalistiek hebben het druk gehad met de ballingschap van Thierry Baudet uit Forum voor Democratie. Of de corona-profeten die uitspraken doen over de impact van corona op de economie. Of zeggen dat het allemaal wel meevalt. Allerlei profeten, in verschillende vormen en kleuren: politici, vloggers, de buurman aan de overkant, collega’s.

In de bijbel vinden we ook allerlei profeten, zoals de profeet Jesaja, waar we net een stuk van lazen. Profeten in de bijbel zijn geen mensen die maar wat roepen – dat idee krijg je soms van onze, eigentijdse profeten – maar mensen die namens God spraken. Gods woorden doorgeven. Goede woorden spreken. En ja, soms waren dat woorden die hun tijd ver vooruit zijn. Zoals vandaag. Jesaja schetst een bijzonder beeld: van allerlei kanten komen mensen – volken en koningen – af op de stad Jeruzalem. Na de donkere periode waar het volk zich in bevindt, zal een schitterende tijd komen, want het licht van God is in de stad. Het schittert, niet van de kerstverlichting, maar omdat als Gods licht en liefde in de stad zichtbaar worden, zelfs de meest afgeragde straten gaan schitteren.

Te mooi om waar te zijn

Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Allerlei volken die naar Jeruzalem komen. Een schitterende stad. Geschenken, goud en zilver. Hoe zit dat? Wat hebben mensen daar te zoeken? Daarvoor moeten we eigenlijk terug in het verhaal van het volk Israël. In de bijbel speelt het grootste deel van de verhalen zich af in en rond Israël, maar gaat het om de wereld. Al vanaf het begin heeft God de hele wereld op het oog, alle mensen en heel de schepping. Het volk Israël is uitgekozen door God om zijn licht te verspreiden, te laten zien hoe God is.

En in de loop van de geschiedenis zien we dat dit steeds mislukt. In de verhalen van de bijbel zien we de Israëlieten die falen, weglopen van God, keer op keer fouten maken. Het zijn net mensen. En in die verhalen zien we steeds dat God de wereld niet weggumt, uitveegt of op control-alt-delete drukt, maar manieren zoekt om weer dichtbij te komen. Dat is waar we met Kerst bij stilstaan: dat God dichtbij kwam, zo dichtbij mogelijk, als mens. Omdat God van mensen houdt, van deze wereld houdt. Van jou, van jou, van jou, van ons allemaal. Schitterend toch?

En daar stopt het niet, want hier – in Jesaja 60 – vinden we woorden die vooruitwijzen naar een toekomst die nog niet voltooid is. Stukjes van de tekst die we net lazen, zou je op het Kerstverhaal kunnen leggen – bijvoorbeeld de wijzen uit het Oosten die met geschenken komen – maar er ligt ook nog iets in het verschiet. Dat moment waarop God als het ware het doek van het kunstwerk van zijn nieuwe wereld aftrekt – waar we nu al stukjes van kunnen zien soms – en zegt: zo moet het zijn!

Wachten in het échte leven

En wij leven in afwachting van die nieuwe wereld. En we vinden onszelf in een wereld die lang niet altijd zo schitterend is. Een wereld vol onrecht, jaloezie, verwrongen verhoudingen, een wereld uit balans. En het is makkelijk praten over ‘de wereld’, maar misschien komt dat wel heel dichtbij, in jouw eigen wereld. De plek waar je leeft, moeder bent, studeert, e-mails beantwoordt, je rekeningen moet betalen en het brood op het onhandigste moment van de dag op is of je je OV-kaart weer kwijt bent. Het échte leven, dat niet altijd schitterend is.

Sta op en schitter!

En juist in dat leven, jouw leven van dit moment, klinken de woorden: Sta op en schitter! In de vertaling die wij net lazen, vind je dat niet helemaal terug, maar er staat zoiets als: ‘Sta op en word verlicht!’ of “Sta op en schijn!’. Een dubbele betekenis. Het is werk van twee kanten. Het is God die ons tot schitterende mensen maakt. En doordat zijn licht in en door ons leven schijnt, kunnen mensen gaan zien wie God is. Het is teamwork: God met ons. Immanuel.

Met vallen en opstaan en lang niet altijd perfect, maar daar weet God wel raad mee. Juist door ons als imperfecte, ook-niet-altijd-zo-schitterende mensen wil God het verschil maken. En dat ziet er voor mij weer anders uit dan voor jou: niet beter, niet slechter, maar anders. Omdat we unieke mensen zijn, met onze eigen talenten, kwaliteiten, zwakheden, vreemde of mooie karaktertrekken. Als Gods licht op ons schijnt, wordt het bij iedereen weer anders weerkaatst. Zo worden we samen onderdeel van het kunstwerk waar hij mee bezig is. Een kunstwerk van licht, hoop, nieuw leven. Het wordt schitterend! Sta op en schitter mee!

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp